Van kleine theaterproducties tot optredens in Japan, Paradiso en de Ziggo Dome. Deurnenaar Joost Manders (63) heeft in veertig jaar tijd heel wat bijzondere podia betreden, zonder ooit de ambitie te hebben gehad om professioneel zanger te worden. Op 6 en 7 november keert hij terug bij Sounds of Caecilia in Lieshout, waar voor hem nog altijd hetzelfde telt: plezier maken en het publiek vermaken.
Dat Manders ooit voor duizenden mensen zou zingen, had hij zelf niet verwacht. Zijn eerste stappen op het podium zette hij halverwege de jaren tachtig bij de Speledonckers in Someren, waar hij meespeelde in openluchtvoorstellingen en musicals. “Zingen was toen vooral een onderdeel van het acteren”, vertelt de inmiddels ervaren artiest. “De gezelligheid, humor en het samen iets maken trokken mij toen het meeste aan.”
Zijn eerste optredens waren bovendien behoorlijk spannend. Tijdens een carnavalsvoorstelling stond hij met een medespeler voor zo’n vijfhonderd mensen. “Daar moest ik wel even aan wennen. Ik ben een keer heel ziek geweest van alle spanningen die eruit kwamen.”
Opera zonder noten
Toch kreeg Manders de smaak te pakken. Begin jaren negentig begon hij samen met Tini van den Einde aan een komische opera-act, waar later ook pianiste Rosemarie Seuntjes bij kwam. Met het gezelschap Hu’hum trad hij op tijdens straattheaterfestivals en in theaters, ook buiten Nederland.
Opmerkelijk genoeg had Manders nauwelijks een muzikale opleiding. “Ik kan geen noten lezen. Ik heb altijd maar wat aangeklooid”, zegt hij lachend. Dat maakte het instuderen van klassieke muziek bepaald niet eenvoudig. “Het was in die tijd allemaal nog met cassettebandjes. Eerst opnemen, dan luisteren en fonetisch de teksten leren, want het waren allemaal Italiaanse, Franse en Spaanse teksten.”
Van Amsterdam tot Japan
Het weerhield hem niet van het ondernemen van bijzondere avonturen. Met zijn muzikale theaterwerk belandde hij zelfs op een groot straattheaterfestival in het Japanse Shizuoka. “De ambitie om internationaal op te treden heb ik nooit gehad, maar het ging steeds verder. Toen we de kans kregen om in Japan op te treden, wilde ik dat wel heel graag. Een soort ‘once in a lifetime-kans’.”
Een ander hoogtepunt volgde in Amsterdam. Zijn gezelschap mocht optreden tijdens de jubileumeditie van de Engelenbak in Paradiso, waar ook bekende Nederlandse artiesten op het podium stonden. “Dan sta je echt tussen de grote jongens”, vertelt hij vol trots. “Dat vond ik toch wel een hele eer. Een bekroning op je werk.”
Ziggo Dome
In 2006 begon een nieuw muzikaal hoofdstuk. Manders werd gevraagd om voor een benefietconcert in Gemert de rol van Jake Blues op zich te nemen. “Het zou bij één optreden blijven, maar de belangstelling was zo groot dat er een tweede voorstelling kwam. Wat als een eenmalig project begon, groeide uit tot een succesvolle Blues Brothers-tributeband.”
Het grootste landelijke succes volgde in 2024. Met de band ‘The Brothers of Blues’ eindigde Manders als derde bij het televisieprogramma The Tribute: Battle of the Bands. Daarmee verdienden de muzikanten vier optredens in de Ziggo Dome.
Toch veranderde dat succes weinig aan zijn kijk op muziek. “Ik heb nooit de ambitie gehad om professioneel te worden. Ik heb altijd goede banen gehad en een gezin dat onderhouden moest worden. Ik wilde mijn vaste leven niet opgeven voor muziek.” Hij vindt het bijzonder dat hij zonder uitgebreide muzikale scholing op zulke grote podia heeft mogen staan. “Er zijn professionele muzikanten die niet vier keer in de Ziggo Dome hebben gestaan.”
Klein maar fijn
Zijn muzikale successen hebben hem niet minder enthousiast gemaakt over kleinere optredens. Integendeel: “Het hoeft niet altijd voor 20.000 man te zijn in een Ziggo Dome of GelreDome. Een theater met vierhonderd of vijfhonderd mensen kan ook heel leuk zijn.”
Vooral optreden in zijn eigen omgeving heeft iets bijzonders. “Ik herken vaak mensen in de zaal”, zegt de geboren Deurnenaar. “Het is heel gezellig om na afloop even na te praten met het publiek. Het klinkt gek, maar voor een optreden in Deurne of Asten ben ik net zo perfectionistisch. Alles moet kloppen, vooral als er bekenden bij zijn.”
Sounds of Caecilia
Op vrijdag 6 en zaterdag 7 november staat Manders op het podium van Sounds of Caecilia in Lieshout. Tijdens deze gouden editie van het evenement in Sporthal De Klumper wordt vijftig jaar popmuziek gevierd. Samen met andere zangers en meer dan honderd muzikanten zorgt hij voor een avond vol herkenbare muziek.
Van stoppen wil de 63-jarige zanger voorlopig niets weten. Muzikale dromen heeft hij niet echt meer, al blijft hij openstaan voor nieuwe avonturen. “Ik schrijf mezelf nog lang niet af, want ik hoop nog lang muziek te mogen maken. Wie weet wat er nog op mijn pad terecht komt. Je weet nooit wie er morgen belt.”
Foto: Joost Manders
