Van de jeugdopleiding van PSV en VVV-Venlo naar het nationale elftal van een klein eilandenstaatje aan de andere kant van de wereld. Deurnenaar Thijs Matla (31) gaat samen met Michiel van der Werf uit Helenaveen en bondscoach Robert Maaskant aan de slag bij Tuvalu. Een bijzonder voetbalavontuur, waarbij het uiteindelijke doel verder gaat dan alleen wedstrijden winnen: het land helpen aan een FIFA-lidmaatschap.
Het verhaal begon bij een oude bekende. Matla en Van der Werf leerden elkaar zo’n tien jaar geleden kennen bij de jeugdopleiding van PSV en hielden contact. Inmiddels is Van der Werf technisch directeur van de voetbalbond van Tuvalu.
“Ik wist al heel lang van het project. Op een gegeven moment wilde hij een Nederlandse staf samenstellen. Volgens mij dacht hij meteen aan mij”, vertelt Matla. Lang hoefde hij niet na te denken. “Het is geweldig om samen de wereld over te gaan.”
Bouwen aan een nationaal elftal
Matla, die eerder jeugdtrainer was bij SV Deurne en tegenwoordig hoofd jeugdopleiding is bij VVV-Venlo, krijgt een belangrijke rol binnen de technische staf. “Ik ondersteun Maaskant bij het opstellen van trainingsprogramma’s, de organisatie en het ontwikkelen van een speelwijze. Zo kan hij zich volledig op de het voetbal richten”, legt hij uit.
Dat wordt een flinke uitdaging. De voetballers van Tuvalu hebben uiteenlopende achtergronden. Waar sommige spelers dagelijks trainen, combineren anderen het voetbal met een baan. “We zullen individueel maatwerk moeten bieden per speler. Ook moeten we zorgen dat het spelidee aansluit bij de kwaliteiten van de spelers.”
De eerste kennismaking is inmiddels begonnen. Eén speler verblijft momenteel in Nederland en traint mee met Jong VVV. Van andere spelers bestudeert de staf wedstrijdbeelden. “Zo willen we de voetballers leren kennen. Het leren kennen van de mens kunnen we daar pas doen. Uiteindelijk is een voetballer meer dan alleen iemand die het spelletje speelt.”
Tijdverschil als voordeel
In januari reist de ploeg af naar Auckland in Nieuw-Zeeland voor een internationaal toernooi. Daarvoor staan enkele weken met trainingen op het programma. Omdat de middelen beperkt zijn, moet de staf creatief omgaan met de beschikbare mogelijkheden.
Opvallend genoeg biedt het grote tijdverschil met Nederland daarbij voordelen. “Als wij ’s avonds om tien uur een wedstrijd en trainingsdag hebben afgesloten, kunnen we beelden opsturen naar iemand in Nederland. Wij gaan slapen en als we wakker worden, staan alle beelden met tactische aanwijzingen klaar.” Zo probeert de staf de voorbereidingen zo efficiënt mogelijk in te richten.
Droom van FIFA-lidmaatschap
Het uiteindelijke doel is om Tuvalu internationaal verder te helpen. Het land is momenteel nog geen lid van wereldvoetbalbond FIFA. Volgens Matla wordt achter de schermen hard gewerkt om aan de voorwaarden te voldoen. De eerste stap moet een volwaardig lidmaatschap van de Oceanische voetbalbond OFC worden. Tuvalu hoopt dat dit in maart van volgend jaar gebeurt.
“Het hoofddoel is natuurlijk FIFA-lid worden. We hoeven het WK niet te winnen. We hopen vooral te laten zien dat we competitief zijn ten opzichte van andere landen.” Voor Matla maakt juist die bredere betekenis het avontuur bijzonder. “Als je mag doen wat je heel leuk vindt en je kunt daarmee ook nog aandacht vestigen op dingen die dat land echt kunnen helpen, dan is dat een mooie win aan beide kanten.”
Andere cultuur
Zijn werkzaamheden bij VVV-Venlo blijven ondertussen doorgaan. Matla verwacht bovendien zelf veel te leren van de samenwerking met Maaskant en de spelers uit een andere cultuur. “Dat verrijkt je waarschijnlijk als mens. Die lessen kan ik weer meenemen en hopelijk word ik daar ook een beter hoofd jeugdopleiding van.”
Wanneer het avontuur voor hem geslaagd is? “Als we over een paar jaar FIFA-lid zijn en ondertussen ook ontwikkeling hebben laten zien in ons voetbal. Misschien met een aantal mooie resultaten, dan zou dat helemaal perfect zijn.”
Foto: (c) VVV-Venlo/Dave Beeris
