De Palestijnse Yasser Dawaima (34) vluchtte vier jaar geleden uit Syrië en woont nu ondertussen al twee jaar in Deurne. Hoewel de beelden uit de oorlog nog altijd vers in zijn geheugen liggen, geniet de nieuweling in de Peelgemeente van het leven. “Het doet me goed om al die glimlachen op straat te zien.”
Yasser en zijn gezin zijn sinds ruim een jaar weer herenigd. Het leven in Deurne bevalt hen goed. “We leven in een rustige buurt, gelukkig is het niet te druk. Onze buren en straatgenoten zijn enorm aardig. Het doet me goed om al die glimlachen op straat te zien. Ook al ken je sommigen helemaal niet, ze zijn toch vriendelijk naar me.”
Alert blijven
Yasser spreekt open over een leven dat al vijftien jaar in de greep is van oorlog. Sinds 2011 kan hij ‘niet stilzitten’. “Het leven gaat door. Ik heb bommen horen vallen en mijn vrouw Heba is ooit pijnlijk gewond geraakt aan haar been door een bomdeeltje tijdens een motorrit. Ze was toen zwanger van Fida, ons eerste kind. Het scheelde weinig of onze ongeboren zoon zou er niet geweest zijn. Heba bloedde hevig, maar we moesten doorrijden. We konden alsnog wel fataal geraakt worden.”
Lees ook: Documentaire ‘Klantreis’ laat zien hoe lastig inburgering is
Yasser wilde vluchten, maar hij vond het belangrijkste dat zijn gezin in veiligheid werd gebracht. Zijn vrouw, zoon en dochter Furat, die tijdens het-staakt-het-vuren werd geboren, gaf hij een beschermde plek bij zijn ouders. “Zij woonden in het Palestijnse kamp in de stad Daraa, waar ikzelf opgroeide. Het leven was onzeker, alles lag stil. Ik moest weg, op zoek naar iets beters.”
Van Damascus naar Duitsland
De jonge judokaleraar ging samen met zes anderen de grote tocht aan naar het onbekende. Vanuit de Syrische hoofdstad Damascus liepen de vluchtelingen naar Libanon, waar ze het vliegtuig pakten naar Rusland. “Ik had alleen een reisdocument bij me, geen paspoort. Sinds mijn geboorte ben ik namelijk stateloos. Uiteindelijk konden we verder vliegen naar Wit-Rusland”, vertelt Yasser.
Het zevental had eigenlijk geen keus en moest vanuit Belarus verder Europa in, naar Polen. Alleen lukte dat niet zomaar, aangezien op de Poolse grens een groot hek stond. Bovendien reden er Poolse militairen rondom het grensgebied en vlogen helikopters boven het bosrijke gebied. Yasser: “We wilden over het hek heen, maar we moesten een manier zien te vinden. De eerste keer werden we in de nacht ontdekt en weggebracht.”
Eigengemaakte ladder
Toch lukte het om de grens over te steken en wel met een eigengemaakte ladder. “We hadden een eigen mini-survivalkit en daarin hadden we ook kapmessen en tie-wraps zitten.” Uiteindelijk wist het groepje vluchtelingen over het hek te klimmen. “Ook hadden we onze telefoons en dus enige vorm van navigatie bij ons. We moesten nog twintig kilometer het bos door. Het was een zeer koude en onzekere tocht. Het was min 15 graden en we dronken uit een vieze rivier, omdat we geen drinkwater bij ons hadden.”
Na uren lopen kwamen Yasser en de anderen een auto tegen. Met de vinger voor de mond en zonder al te veel verbale communicatie stapte iedereen in en bracht de automobilist de groep naar Duitsland. Eenmaal daar splitste de groep zich; de helft ging naar Nederland.
Yasser kwam eerst aan bij het aanmeldcentrum in Ter Apel. Hij zag er bebloed uit met lange haren en kapotte voeten. “Ik had de afgelopen dagen veertig kilometer gelopen zonder enige goede voeding. Gelukkig kon ik redelijk goed geholpen worden, omdat ik wat Engels sprak.” De man uit Daraa verbleef tien dagen in de Groningse plaats.
Kennismaking met de Peel
Venlo werd door het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) aangewezen als zijn tijdelijke woonplaats. Voor Yasser was dat een goede uitkomst. “Vrienden van mij woonden in Eindhoven en Maastricht, dus ik kon regelmatig met hen afspreken, ook op het gebied van taallessen.”
Hij had meteen de motivatie om Nederlands te leren en kon die vaardigheden ontwikkelen bij het Eindhovense Wasbeer & Pauw. Dit is een organisatie die mensen begeleidt en ondersteunt op het gebied van taal, participatie en persoonlijke ontwikkeling.
Taalles
“Ik had taalles op Ter AA in Helmond en kon tegelijkertijd mezelf ontwikkelen in Eindhoven. Wasbeer & Pauw heeft een belangrijke rol gespeeld bij het begin van mijn Nederlandse taalontwikkeling. Via hen begon ik de taal te leren en kreeg ik later de kans om ook anderen te begeleiden. Vervolgens boden zij mij een baan aan als begeleider. Later kreeg ik een begeleiders- en trainersfunctie.”
Yasser woonde twee jaar in de Limburgse stad en wilde daarna eigenlijk naar Eindhoven. Uiteindelijk werd niet de lichtstad, maar het rustige Deurne zijn nieuwe plek. Yasser: “Ik studeerde keihard en had een duidelijk plan: ik heb genoeg om voor te leven, namelijk mijn gezin. Daarvoor is de taal de sleutel.”
Tom Oomen
Naast studeren was de Palestijn vaak te vinden in taalcafés. Ook kreeg hij een eigen taalcoach, namelijk oud-wethouder Tom Oomen. “Wij zagen eenmaal per week. Ik kon alles vragen aan hem. Hij voelde meer als een vriend dan als leraar”, vertelt Yasser. Tot ruim een maand geleden spraken de twee nog af.
De leden van het gezin Dawaima herenigden zich in juli 2025. “Na zoveel jaren van onzekerheid en gemis was het bijna onwerkelijk om mijn gezin weer bij me te hebben”, vertelt Yasser. “Je draagt al die herinneringen en moeilijke jaren met je mee, maar op dat moment voelde ik vooral: eindelijk zijn we weer samen en kunnen we samen verder.”
Deurnes geluk
Heba volgt taallessen in Helmond en de kinderen gaan beiden naar een Deurnese basisschool. En Yasser? Die wil vooral ‘niet stilzitten’. “Nederlands leren op C1-niveau is mijn volgende doel. Ik ben nog niet tevreden; ik wil mezelf blijven uitdagen.”
Het gezin blijft nog minstens vijf jaar in Deurne, is de verwachting. Voor Yasser is dat geen enkel probleem. “Deurne is niet perfect, maar het leven is lekker rustig hier. Ik kan hier lekker sporten en sociale contacten maken, zoals met de buurvrouw. Zij heeft een eigen moestuin en biedt ons regelmatig wat aan uit haar eigen tuin. Dat is zo’n aardig gebaar.”
Foto’s: Yasser Dawaima
