Carla Nouwen (39) uit Deurne heeft afgelopen zomer na 32 jaar afscheid genomen van het tafeltennis. Dat deed ze op de best mogelijke manier: met twee landstitels met haar club SKF uit Veenendaal. Daarmee sloot ze een lange carrière af, waarin ze grote successen vierde, maar ook een zware mentale periode doormaakte.
De ontlading was groot toen Carla Nouwen afgelopen zomer met SKF het landskampioenschap veroverde. Twee dagen eerder had de ploeg uit Veenendaal ook al de titel in de voorjaarscompetitie gewonnen. In de beslissende wedstrijd tegen VTV uit Nieuwegein keek SKF tegen een achterstand aan, maar het team knokte zich terug. Nouwen won haar laatste twee enkelpartijen en hielp daarna in het dubbelspel de beslissing te forceren.
Bijzonder
“Als je zowel op donderdag als op zaterdag de titel mee naar huis mag nemen, overheerst vooral het gevoel van blijdschap en trots”, vertelt ze. “Het voelde als een sprookje. Als ik erop terugkijk, denk ik: wauw, wat bijzonder dat ik mijn carrière op deze manier heb mogen afsluiten.”
Dat ze zou stoppen, stond al eerder vast. Rond de kerst had Nouwen de knoop definitief doorgehakt. De combinatie van haar werk, gezin en topsport werd steeds zwaarder. “Ik wilde dat mega-gedisciplineerde leven niet meer. Bij iedere wedstrijd komt spanning kijken en je moet je mentaal en fysiek voorbereiden. Het geeft me zoveel rust dat ik dat niet meer hoef te doen.”
Van dorpsclub naar de nationale ploeg
De tafeltenniscarrière van Nouwen begon toen ze zeven jaar oud was. Ze groeide op in het Limburgse Koningslust, waar haar zus al aan tafeltennis deed. “De meisjes gingen tafeltennissen en de jongens voetballen. Veel meer was er in dat kleine dorp van duizend inwoners niet te doen”, vertelt ze.
Al snel bleek dat ze talent had. Op haar negende deed ze mee aan haar eerste internationale toernooi en werd ze uitgenodigd voor het nationale team. Op haar veertiende speelde ze al in de Nederlandse eredivisie en twee jaar later debuteerde ze bij de seniorenploeg van Oranje, waarmee ze Europese titels won.
Beschadigd zelfvertrouwen
Toch kreeg haar carrière ook een donkere kant. Bij het Nederlands team kreeg Nouwen steeds minder kansen. Ze voelde zich aan de kant geschoven en had het idee dat ze vooral als reserve meeging. Ook de manier waarop er binnen de ploeg werd gecommuniceerd, viel haar zwaar.
“Ik was één van de jongste speelsters. Op een gegeven moment hadden ze mij steeds minder nodig. Er werden kleinerende en intimiderende opmerkingen gemaakt. Als je merkt dat er tijdens besprekingen over je wordt gesproken en je daar weinig tegen kunt doen, ga je je afvragen wat je daar nog doet.”
De situatie tastte haar zelfvertrouwen steeds verder aan. Nouwen zag dat internationale leeftijdsgenoten kansen kregen en zijzelf niet of nauwelijks. Daardoor legde ze bij de wedstrijden waarin ze wel mocht spelen steeds meer druk op zichzelf. Gesprekken met de bond leverden volgens Nouwen geen verandering op.
Depressie
Uiteindelijk kreeg ze depressieve klachten. “Ik voelde me steeds kleiner worden. Op een gegeven moment was ik mijn zelfvertrouwen volledig kwijt. Er ontstond een heel zwarte periode waarin ik zelfs gedachten had dat ik niet meer op deze wereld hoefde te zijn. Dat wist de buitenwereld niet.”
Toen ze opnieuw een terugval kreeg, besloot ze dat de situatie zo niet langer door kon gaan. Nouwen nam uiteindelijk afstand van het nationale team. “Ik ga mijn leven hier niet door kapot laten maken, dacht ik. Stoppen was de beste keuze.”
Trots
Bij de club uit Veenendaal vond Nouwen een team waarin ze zich gesteund voelde. Ze vertelde ploeggenoten wat ze bij het nationale team had meegemaakt. Langzaam keerde het plezier terug, al duurde het langer voordat ze ook in belangrijke wedstrijden weer op haar eigen niveau kon presteren.
Toch moest ze eerst ook haar eigen verleden onder ogen zien. Haar medailles en prijzen lagen jarenlang op zolder. Ze wilde er liever niet mee geconfronteerd worden. Dat veranderde toen haar oudste dochter begon te beseffen hoe goed haar moeder in het tafeltennis was geweest. “Daar moest ik iets mee. Ik wil mijn kinderen kunnen vertellen wat ik heb meegemaakt en bereikt. Toen merkte ik hoeveel ik had weggestopt.”
Nouwen zocht opnieuw professionele hulp en volgde therapie en een traumabehandeling. Daardoor veranderde haar blik op haar levensloop. “Een carrière van 32 jaar bestaat uit zoveel mooie momenten. Misschien hebben vijf moeilijke jaren wel heel lang centraal gestaan in hoe ik naar mijn hele tafeltennisverleden keek. Nu kan ik weer met trots naar mijn prijzen kijken en er op een normale manier met mijn kinderen over praten.”
Waardig afscheid
Bij haar laatste wedstrijd waren haar partner, twee oudste kinderen, ouders en andere familieleden aanwezig. Voor Nouwen was dat belangrijk. “Mijn ouders wisten ook dat het de allerlaatste keer was. Dat wilden we graag samen beleven en afronden. Dat mijn kinderen erbij waren, maakte het voor mij compleet.”
De gouden medaille heeft inmiddels een plek gekregen in haar woonkamer. Ze blijft betrokken bij SKF, waar ze helpt als coach bij het eerste damesteam.
Foto: Carla Nouwen
