Dat Robert in de voetsporen van zijn vader Bert trad, was allesbehalve vanzelfsprekend. Nu werken ze allebei als wijkagent in de gemeente Deurne. Soms draaien ze zelfs samen een dienst. “Dat is heel bijzonder.”
Bert, inmiddels 47 jaar in dienst bij de politie, maakte in 2002 de opening van het bureau van Politie Deurne-Asten-Someren in Asten mee. “Ik ben de enige medewerker van toen die er nog altijd zit.” Spijt van zijn keuze om bij de politie te gaan heeft hij dan ook niet. “Het is het mooiste beroep van de wereld.”
Trots
Dat zijn zoon uiteindelijk voor hetzelfde beroep koos en zelfs op hetzelfde bureau kwam te werken, maakt hem trots. “Ik ben blij dat Robert daar ook voor gekozen heeft. Ik heb hem misschien toch een beetje aangestoken met mijn verhalen en werkzaamheden.”
Het verhaal van agenten Bert en Robert komt ook aan bod in de serie Brabantse Blauwe van Omroep Brabant. Daarin worden agenten uit Den Bosch en Helmond gevolgd tijdens hun werkzaamheden. De serie is gratis en zonder account te bekijken op videodienst Brabant+.
Eigen keuzes maken
Voor Robert stond een loopbaan bij de politie lange tijd niet vast. “Als klein kind wilde ik het wel, maar als je ouder wordt, wil je toch je eigen keuzes maken.” Op school probeerde hij verschillende richtingen: techniek, zorg en handel en verkoop. Daarna begon hij aan een zorgopleiding.
“Maar dat was niet echt wat ik wilde.” Toen Robert oud genoeg was om te solliciteren bij de politie, besloot hij het gewoon te proberen. Hij werd aangenomen. “Het beviel zo goed dat ik ben blijven hangen.”
Bevlieging
Ook Bert kwam bij de politie terecht als probeersel. “Voor mij was het eigenlijk een bevlieging. Destijds stonden er advertenties in televisiegidsen met ‘kom bij de politie’. Ik heb gesolliciteerd en daar ben ik altijd blij mee geweest.”
Sinds 2019 werken vader en zoon regelmatig in hetzelfde gebied. Inmiddels zijn ze allebei wijkagent in de gemeente Deurne. “Dat is heel speciaal”, zegt Robert. Bert vindt het vooral bijzonder dat ze tijdens gezamenlijke diensten ook persoonlijke gesprekken kunnen voeren. “Dat doe je natuurlijk ook met andere collega’s, maar met je eigen zoon gaat dat toch wat dieper.” Andersom geldt het trouwens ook: “Thuis hebben we het ook over het werk.”
Helpen van mensen
Voor beiden zit de aantrekkingskracht van het vak vooral in het helpen van mensen. “Of het nu om diefstal, criminaliteit of een verkeersongeval gaat, je kunt als politieagent altijd iets voor iemand betekenen”, zegt Bert.
Robert merkt dat nog sterker sinds hij wijkagent is. “In de noodhulp ga je vooral op 112-meldingen af. Als wijkagent ben je echt met mensen bezig. Je hebt contact met allerlei partners en probeert voor inwoners iets te betekenen.” Daarnaast blijft Robert actief als motoragent, bijvoorbeeld bij verkeerscontroles, voetbalwedstrijden en grote incidenten. Die afwisseling maakt het werk volgens hem extra aantrekkelijk.
Bert nadert na 47 jaar het einde van zijn loopbaan. Robert heeft waarschijnlijk nog vele jaren voor zich. “Mijn vader verveelt zich zelfs op zijn laatste dagen nog niet”, zegt hij. “Op dit moment zou ik niet weten wat ik anders zou moeten doen.”
Bron: Omroep Brabant Tekst: Sander van Hirtum & Frank Janssen
Foto: Frank Janssen
