‘On top of the world’ en ‘zelfverzekerd’, zo voelde Pleunie Wijnen (26) uit Liessel zich toen ze voor de eerste keer de designerdrug Miauw (3-MMC) op een festival gebruikte. Die eerste keer leidde tot veel meer keren.  Een halfjaar later zat ze in detox, gevolgd door een afkickkliniek in Afrika. Terugkijkend noemt ze de hele periode ‘bizar’ en ‘angstig’. Nu is Wijnen tweeënhalf jaar clean en wil ze anderen behoeden voor de risico’s van deze opkomende partydrug: “In het begin lijkt het onschuldig”. 

3-MMC, ook wel ‘miauw’ of ‘poes’ genoemd, is een zogeheten designerdrug. Die lijkt op een bestaande verboden drug, maar wordt steeds net iets anders ‘ontworpen’ en gemaakt. Deze veranderende samenstelling van stoffen maakt de drug lastig om aan te pakken en tegelijkertijd heel riskant. Dit komt door de onvoorspelbaarheid, de snelle veranderingen op de markt en het schijnbaar ‘legale’ of onschuldige imago. Sinds 1 juli 2025 zijn alle designerdrugs verboden in Nederland.

Wijnen was pas veertien toen ze voor het eerst met verslavende middelen in aanraking kwam. “Op jonge leeftijd begon dat met cocaïne. Dat heeft jaren geduurd. Ik ben op een gegeven moment 3MMC gaan gebruiken, dat heeft mij toen genekt”, vertelt ze. Waar Wijnen tijdens haar jarenlange gebruik van cocaïne gewoon naar school en werk kon blijven gaan, veranderde dat compleet toen ze kennismaakte met 3MMC. “Ik merkte al heel snel dat ik niet meer voor mijzelf ging zorgen. Niet meer slapen en niet eten, alleen nog maar gebruiken. Eerst van donderdag tot zondag, daarna iedere dag. Werken lukte op een gegeven moment niet meer. Ook kwam ik bijna niet meer buiten.”

‘Paranoïde’
Daarnaast vertelt Wijnen dat ze ook ‘paranoïde’ van het gebruik werd. “Ik had constant het idee dat iedereen wist dat ik gebruikte en naar mij zat te kijken. Ik had thuis dan ook de rolluiken dicht en als ik op straat liep, dan dacht ik dat zelfs de containers mensen waren die dan naar mij stonden te kijken. Je wordt helemaal gek.”

Naast haar man Jari wist niemand van haar gebruik. “Toen ik het mijn ouders vertelde, schrokken zij enorm. Ze hadden namelijk al die maanden niks aan mij gemerkt, want ik wist het klaarblijkelijk toch heel goed te verbergen. Met smoesjes en een trukendoos kom je heel ver. Ze wisten wel dat ik wel eens op een feestje gebruikte, maar een verslaving zo erg als de mijne, zag niemand aankomen.”

Haar man gebruikte in dezelfde periode ook weleens de populaire designerdrug. “Alleen zijn lichaam reageerde daar heel anders op. IK werd er lichamelijk heel erg afhankelijk van, bij hem viel dat mee. Dat is het gevaarlijke van drugs: je weet niet hoe je lichaam erop gaat reageren”, legt Wijnen uit. “Ook hij had al een verleden met drugsgebruik, waarvoor we ons allebei hebben laten opnemen in een verslavingskliniek, wel afzonderlijk van elkaar.”

Van Heeze naar Liessel
Na een periode van detoxen en afkicken verhuisde het stel in 2024 naar Liessel om een nieuwe start te maken. “Op onze oude woonplaats stonden wij bekend als ‘dat stel dat gebruikte’. Dat wilden wij niet meer. Er zijn veel vooroordelen over drugsverslaafden; dat ze altijd op straat zwerven of vies of onwetend zijn. Dat is niet zo. Wij zijn ook gewoon mensen en een verslaving kan iedereen overkomen.”

Nu Wijnen inmiddels tweeënhalf jaar clean is, kan ze met een andere blik terugkijken op die tijd. “Ik was veertien toen ik begon met drugs. Ik stond toen niet open voor mijn gevoelens en emoties. Normaal ontdek je jezelf op die leeftijd; ik heb dat overgeslagen. Nu zitten mijn man en ik midden in dat proces.”

TikTok en het moederschap
Het vinden van een uitlaatklep is daarbij belangrijk. “Ik haal heel veel kracht en plezier uit mijn zoontje. Ook wat ik tijdens mijn verslaving verafschuwde; buiten wandelen, vind ik nu heerlijk om te doen.” Ook TikTok is voor Wijnen een fijne tijdsbesteding. “Ik ben daar mijn verhaal gaan vertellen. Mijn eerste video ging over het afkickproces. Daar heb ik toen heel veel reacties op gekregen. Nu maak ik ook video’s over mijn dagelijkse leuke momenten, worstelingen en het moederschap.”

In de toekomst kan Wijnen nog niet ver vooruitkijken, maar voorzichtig hoopvol denkt ze na over wat ze wil betekenen. “Ik leef nu van dag tot dag. Door mijn traumaverwerkingstraject werk ik momenteel niet. Als dat achter de rug is, wil ik anderen graag op een professionele manier helpen als ervaringsdeskundige.”

Foto: Pleunie Wijnen met haar zoontje Mason