Jarenlang was Soos Asteffekan dé plek waar de jeugd van Deurne samenkwam voor de start van hun stapavond, maar met de sloop van het pand komt er nu definitief een einde aan een bijzonder tijdperk. Een periode waarin veel vriendschappen en liefdes ontstonden en talloze inwoners van Deurne en omstreken plezier beleefden in het pand aan de Visser 27.
Het oude gebouw wordt op dit moment gesloopt om plaats te maken voor het appartementencomplex Elzenkwartier. Het bijna 19 meter hoge pand krijgt zes bouwlagen en biedt straks ruimte aan veertig wooneenheden. Die bestaan uit achttien lage middeldure koopappartementen, achttien hoge middeldure koopappartementen en vier dure koopappartementen.
‘Gouden’ letters
De geschiedenis van de jongerensociëteit gaat terug naar 1969, toen in het oude schoolgebouw Asteffekan feestelijk werd geopend door Piet van Nunen. Op de voorgevel werden de ‘gouden’ letters bevestigd die de naam van de organisatie duidelijk aan voorbijgangers en bezoekers lieten zien. Deze werden destijds gemaakt door leerlingen van de LTS.
In 1973 was het gebouw hard aan vernieuwing toe. Daarom zette Eim Ahout toen samen met de leden van de stichting een geldinzameling op. Hij wist de inwoners van Deurne te overtuigen om bij te dragen aan een actie om de verbouwingsplannen te kunnen uitvoeren.
Frater Francino
Frater Francino nam het gebouw in gebruik op 10 november 1979, tijdens de viering van het 10-jarig bestaan. Hij onthulde zelf de steen met de tekst: ‘Frater Francino ‘maakte’ dit gebouw’. Asteffekan werd in de tijd daarna een begrip. Vooral in de jaren 80 en 90 had de soos elke zaterdag- en zondagavond een volle zaal.
Maar in 1992 was er een grote daling van het aantal leden. Er werden een aantal wijzigingen doorgevoerd, maar dat mocht niet baten. Van de jeugd- en jongerenactiviteiten bleven uiteindelijk alleen nog een matig bezochte jongerensoos en de 40+ Soos ‘Golden Oldies’ over.
Coronacrisis
De coronacrisis gaf het laatste zetje. De inkomsten waren zo goed als nihil en het pand was hard aan renovatie toe. De laatste jaren waren het vooral ouderen die het gebouw gebruikten voor verschillende sociaal-culturele doelen. Zo was het de thuisbasis van Seniorenweb, twee bridgeverenigingen en vonden er wekelijks KBO-spelmiddagen, ouderengymnastiek en yoga-oefeningen plaats.
In juni van 2022 werd er nog één laatste keer in de jongerensociëteit een schuimparty gehouden als afscheid, waarna Stichting ’t Hart en zorgaanbieders Lindehoeve Zorgeloze Dagbesteding en Stichting LinQ nog enige tijd gebruikmaakten van het pand.
Gedicht
Op dit moment laten oud-bezoekers hun herinneringen achter op de Facebookpagina van Soos Asteffekan. Marcel Strijbosch schreef zelfs een gedicht over zijn avonturen bij de jongerensociëteit.
Vandaag een stukje weg uit ons leven, ja de soos heeft ons veel gegeven.
Van Shandy naar een lekkere pils, er was voor iedereen wat wils.
Met een tientje voor de drank, en een bonnetje voor de jas, stonden wij bij de flipperkast schichtig maar in onze sas.
Luisteren naar de dj en proberen oogcontact te krijgen, stapten we toch af op het eerste meisje maar uhhh ,uhhh het was beter te zwijgen.
Maar dan toch met de eerste meid naar buiten, daar achter die bult, stonden wij op een rij, ons hartje was meteen gevuld.
Maar wat een lawaai en een kabaal , o ja daar stonden die ‘auwlui’, ze hadden al drie keer getoeterd en wij waren nog niet verder dan die trui!
Afscheid genomen en weer gauw naar binnen voor de laatste ronde, teveel tijd voor de meisjes vonden wij in die tijd ook maar zonde.
En dan nog snel naar onze Piet achter de bonnen, effe slijmen en we hadden er weer acht gewonnen.
En wat dacht je, ik ben nog geen 16 en bestelde ik er toch twee, liet Sjors even duidelijk merken ‘Gij bent geen..’ en zat je even in de puree.
Maar via andere wegen via oudere broers ging toch de ‘alcoholische dranken, de smokkelwaar, plots naar onze handen, was wel geen bezwaar maar wel een beetje barbaar.
Vele zaterdagen en vakanties hebben we daar onze tijd versleten, de carnaval de fietszesdaagse en alle leuke momenten gaan we zeker niet vergeten.
Maar het belangrijkste is daar begonnen onze vriendschap en de bende van 7, al ruim 40jaar een feit, het is onvervangbaar in ons mensenleven!
Foto’s: Asteffekan/Marcel Strijbosch
